چرا خانه‌های واقعی هیچ‌وقت شبیه عکس‌های پینترست نیستن؟

تا حالا شده عکس یک اتاق رو ببینی و با خودت بگی «منم دقیقاً همچین اتاقی می‌خوام»؟ همه‌چیز سر جای خودش قرار داره، نور عالیه، هیچ سیمی روی زمین نیست، روی میز فقط چند وسیله‌ی حساب‌شده دیده می‌شه و حتی یک لباس هم روی صندلی پیدا نمی‌شه. بعد به اتاق خودت نگاه می‌کنی. و احتمالاً یک لیوان نصفه، چندتا کابل، لباس دیروز و یک عالمه چیز دیگه می‌بینی که هیچ‌کدوم قرار نبوده اونجا باشن. ولی مشکل از خانه‌ی تو نیست. مشکل اینه که داری یک فضای واقعی رو با عکسی مقایسه می‌کنی که برای دیده شدن ساخته شده.

عکس‌های دکوراسیون، زندگی واقعی نیستن

عکس‌های دکوراسیون معمولاً یک لحظه‌ی خاص از یک فضا رو ثبت می‌کنن. لحظه‌ای که همه‌چیز آماده شده، نور تنظیم شده و چیزهایی که قرار نیست دیده بشن، از کادر خارج شدن. ما هم وقتی اون عکس رو می‌بینیم، فقط نتیجه رو می‌بینیم. نمی‌بینیم چند دقیقه قبل چه چیزهایی روی میز بوده. نمی‌بینیم وسایل اضافه کجا گذاشته شدن. نمی‌بینیم صاحب اون خانه بعد از تمام شدن عکاسی چطور دوباره وسایل روزمره‌اش رو سر جاشون می‌ذاره. برای همین، مقایسه کردن خانه‌ی خودمون با یک عکس دکوراسیونی، از همون اول مقایسه‌ی عادلانه‌ای نیست.

خانه قرار است استفاده شود

یک خانه‌ی واقعی باید برای زندگی کردن ساخته شده باشه. باید بشه روی مبلش نشست، روی میز غذا خورد، کتابی رو نصفه رها کرد و بعداً دوباره برگشت سراغش. باید جایی برای وسایلی که هر روز استفاده می‌کنیم وجود داشته باشه. اگر یک میز کار همیشه کاملاً خالیه، شاید خیلی زیبا به نظر برسه، اما احتمالاً کسی واقعاً هر روز از اون میز استفاده نمی‌کنه. اگر روی مبل هیچ چیزی قرار نگرفته، شاید عکس بهتری بگیره، ولی زندگی معمولاً این‌قدر مرتب نیست. ردپای زندگی قرار نیست دکوراسیون رو خراب کنه. اتفاقاً همین ردپاها هستن که باعث می‌شن یک خانه، خانه به نظر برسه.

اما این به معنی بی‌نظمی هم نیست

از اون طرف، واقعی بودن خانه نباید تبدیل به بهانه‌ای برای هرج‌ومرج بشه. بین یک خانه‌ی بیش از حد مرتب و یک خانه‌ی کاملاً به‌هم‌ریخته، یک فضای خیلی بزرگ وجود داره. می‌شه خانه‌ای داشت که در اون زندگی جریان داره، ولی وسایل ضروری جای مشخصی دارن. می‌شه میز کاری داشت که واقعاً ازش استفاده می‌کنیم و در عین حال، کابل‌ها و وسایل کوچیک روی سطحش پخش نباشن. اینجاست که دکوراسیون کاربردی اهمیت پیدا می‌کنه. وقتی برای چیزهایی که هر روز استفاده می‌کنیم جای مشخصی داشته باشیم، مرتب نگه داشتن فضا هم خیلی راحت‌تر می‌شه.

چیزی که برای عکس خوبه، لزوماً برای زندگی خوب نیست

یکی از مشکلات دنبال کردن بیش از حد ترندهای دکوراسیون اینه که ممکنه کم‌کم فراموش کنیم خودمون واقعاً چه چیزی می‌خوایم. یک اتاق تماماً سفید شاید در عکس فوق‌العاده باشه. اما اگر تو عاشق رنگی، چرا باید خودت رو مجبور کنی همه‌چیز خنثی باشه؟ اگر موسیقی بخش مهمی از زندگیته، چرا دیوار اتاقت نباید چیزی درباره‌ی اون نشون بده؟ اگر زیاد یادداشت می‌کنی، چرا میزت نباید جایی برای یادداشت‌ها و ایده‌هات داشته باشه؟ خانه قرار نیست ثابت کنه که ما چقدر خوب دکوراسیون رو می‌شناسیم. قرارِ نشون بده چه چیزی برای ما مهمه.

به جای کپی کردن، ببین چه چیزی را دوست داری

شاید بهترین استفاده از عکس‌های دکوراسیون این نباشه که دقیقاً همون اتاق رو کپی کنیم. بهتره ببینیم چه چیزی در اون تصویر توجهمون رو جلب کرده. شاید نور اتاق رو دوست داریم. شاید ترکیب چوب و رنگ‌های خنثی. شاید یک دیوار پر از قاب. یا شاید فقط حس آرامی که تصویر منتقل می‌کنه. وقتی بفهمیم دقیقاً چه چیزی رو دوست داریم، می‌تونیم همون حس رو با وسایلی بسازیم که به زندگی خودمون مربوطه. اینطوری خانه شبیه یک عکس خاص نمی‌شه. شبیه خودمون می‌شه.

خانه قرار نیست همیشه آماده‌ی عکس گرفتن باشد

شاید یکی از قشنگ‌ترین بخش‌های خانه اینه که لازم نیست همیشه کامل باشه. گاهی میز شلوغه. گاهی تخت مرتب نشده. گاهی یک جعبه چند روز گوشه‌ی اتاق می‌مونه.

و بعد دوباره جمعش می‌کنیم. این‌ها نشونه‌ی خراب بودن دکوراسیون نیستن. نشونه‌ی اینن که یک نفر واقعاً در این فضا زندگی می‌کنه. در نهایت، عکس‌های زیبا می‌تونن الهام‌بخش باشن. می‌تونن کمک کنن بفهمیم چه رنگ‌ها، فرم‌ها یا سبک‌هایی رو دوست داریم. اما قرار نیست خانه‌مون رو به یک عکس تبدیل کنیم. چون عکس فقط یک لحظه رو نگه می‌داره. خانه باید با تمام لحظه‌های معمولی زندگی ما کنار بیاد. شاید بهترین دکوراسیون، اون چیزی نباشه که وقتی مهمون میاد همه بگن «وای چقدر قشنگه». شاید همون چیزیه که وقتی یک روز خسته برمی‌گردیم، در رو باز می‌کنیم و بدون فکر کردن حس می‌کنیم: خوبه، رسیدم خونه.

در ولکسی هم قرار نیست فقط چیزی به فضای خونه اضافه کنیم. ایده اینه که وسایلی داشته باشیم که با زندگی واقعی کنار بیان؛ از پگبوردی که می‌تونه بخشی از وسایل روزمره رو روی دیوار مرتب کنه، تا قاب‌هایی که می‌تونن چیزهایی رو که دوست داریم، وارد فضای زندگی‌مون کنن.

چون دکوراسیون قرار نیست زندگی رو از بین ببره و همه‌چیز رو برای عکس آماده کنه.

قرارِ زندگی خودمون، بخشی از دکور خونه باشه.