گوشه‌ای برای خودمون؛ چطور یه فضای کوچیک رو به پناهگاه روزمره‌مون تبدیل کنیم؟

بعضی وقت‌ها آدم فقط دلش می‌خواد چند دقیقه از شلوغی روز فاصله بگیره. نه لزوماً بیرون بره، نه برنامه خاصی داشته باشه و نه حتی با کسی حرف بزنه. فقط یه جای دنج که بتونه توش بشینه، موسیقی گوش بده، چند صفحه کتاب بخونه یا بدون اینکه کاری انجام بده، کمی با خودش خلوت کنه. شاید برای همین باشه که بعضی گوشه‌های خونه، با وجود سادگی‌شون، بیشتر از بقیه برامون دوست‌داشتنی می‌شن. یه صندلی کنار پنجره، یه قسمت کوچیک از اتاق کنار کتابخونه یا حتی یه گوشه از تخت که همیشه برای خوندن یا فکر کردن ازش استفاده می‌کنیم. برای داشتن چنین فضایی هم لازم نیست یه اتاق جدا داشته باشیم یا کلی وسیله بخریم. گاهی یه گوشه کوچیک کافیه؛ به شرطی که بتونیم اون رو با نیازها و حال‌وهوای خودمون هماهنگ کنیم.

Photo by Calvin Hanson on Unsplash

یه فضای کوچیک که قرار نیست ازت چیزی بخواد

بیشتر قسمت‌های خونه یه جور کاربرد مشخص دارن. میز کار جاییه که باید روی وظایفمون تمرکز کنیم، آشپزخونه برای آماده کردن غذاست و اتاق خواب معمولاً با استراحت و خواب ارتباط داره. اما بعضی وقت‌ها به فضایی نیاز داریم که قرار نباشه توش کاری رو به پایان برسونیم یا از زمانمون بهترین استفاده رو ببریم. یه گوشه دنج می‌تونه چنین فضایی باشه. جایی که لازم نیست حتماً کتاب بخونیم، چیزی یاد بگیریم یا حتی حال خوبی داشته باشیم. می‌تونیم فقط بشینیم و چند دقیقه از سرعت همیشگی روز فاصله بگیریم. این تفاوت کوچیک مهمه. چون وقتی همه قسمت‌های خونه با یه وظیفه مشخص گره می‌خورن، ممکنه حتی توی خونه هم احساس کنیم همیشه باید مشغول کاری باشیم. داشتن یه فضای شخصی، یادآوری می‌کنه که زندگی فقط انجام دادن کارها نیست.

برای ساختن یه گوشه دنج، از نیاز خودت شروع کن

قبل از اینکه دنبال ایده‌های دکوراسیون بگردی، بهتره از خودت بپرسی واقعاً دوست داری توی اون فضا چه کاری انجام بدی. اگه عاشق کتاب خوندنی، شاید یه صندلی راحت با نور مناسب و یه میز کوچیک برای گذاشتن کتاب و لیوانت کافی باشه. اگه بیشتر از هر چیزی با موسیقی ارتباط می‌گیری، شاید یه گوشه با هدفون، بلندگو و چند قاب از هنرمندهای موردعلاقه‌ت برات جذاب‌تر باشه. اگه هم دلت می‌خواد جایی برای نوشتن و فکر کردن داشته باشی، می‌تونی چند دفتر، خودکار و یادداشت رو در دسترس قرار بدی. نکته اینه که فضای شخصی تو قرار نیست شبیه اتاق کسی دیگه باشه. چیزی که برای یه نفر آرامش‌بخشه، ممکنه برای یه نفر دیگه کاملاً معمولی باشه. حتی لازم نیست این فضا از اول همه امکاناتش رو داشته باشه. می‌تونی با ساده‌ترین شکل ممکن شروع کنی و در طول زمان، چیزهایی رو بهش اضافه کنی که واقعاً به کار میان.

نور و جزئیات کوچیک، بیشتر از چیزی که فکر می‌کنیم اهمیت دارن

گاهی تفاوت بین یه گوشه معمولی و یه فضای دوست‌داشتنی، به جزئیاتی برمی‌گرده که در نگاه اول خیلی مهم به نظر نمی‌رسن. نور یکی از همین جزئیاته. اگه امکانش رو داری، قرار دادن صندلی یا میز کوچیک کنار پنجره می‌تونه استفاده از نور طبیعی رو راحت‌تر کنه. برای شب هم یه چراغ با نور ملایم ممکنه فضای متفاوتی نسبت به نور اصلی اتاق ایجاد کنه. بافت‌ها و وسایلی که اطرافمون قرار می‌دیم هم اهمیت دارن. یه پتوی نرم، یه بالشت راحت یا حتی یه فنجون که دوستش داریم، می‌تونه حس آشناتری به فضا بده. لازم نیست همه این چیزها رو بخریم؛ ممکنه خیلی‌هاشون همین حالا توی خونه وجود داشته باشن. گاهی هم چیزی که یه گوشه رو شخصی‌تر می‌کنه، یه قاب کوچیک، یه عکس یا یادگاریه که دیدنش برامون حس خوبی داره. این جزئیات باعث می‌شن فضا فقط از نظر ظاهری زیبا نباشه، بلکه به خودمون هم نزدیک‌تر بشه.

دیوارها می‌تونن بخشی از فضای شخصی ما باشن

وقتی یه گوشه کوچیک از خونه رو برای خودمون آماده می‌کنیم، معمولاً به وسایلی که روی زمین یا میز قرار می‌گیرن توجه می‌کنیم. اما دیوار هم می‌تونه بخش مهمی از این فضا باشه. چند قاب با موضوعاتی که دوست داریم، عکس‌هایی از خاطرات خوب یا تصویری از آلبوم موسیقی محبوبمون می‌تونه به اون گوشه هویت بده. لازم نیست دیوار رو کاملاً پر کنیم. گاهی یه قاب که با دقت انتخاب شده، بیشتر از تعداد زیادی وسیله تزئینی به فضا شخصیت می‌ده. اگه هم دوست داری وسایلت رو مرتب نگه داری و در عین حال جلوی چشمت باشن، می‌تونی از فضای دیوار برای قرار دادن بعضی وسایل روزمره استفاده کنی. مثلاً یه پگبورد می‌تونه کنار میز کوچیکت قرار بگیره و جایی برای یادداشت‌ها، ابزار نوشتن یا چیزهایی باشه که دوست داری همیشه در دسترس داشته باشی. این‌طوری حتی یه گوشه محدود هم می‌تونه کاربردی و شخصی باشه، بدون اینکه سطح میز یا فضای اطراف رو بیش از حد شلوغ کنه.

یه گوشه دنج قرار نیست همیشه مرتب و بی‌نقص باشه

شاید وقتی عکس فضاهای دنج رو می‌بینیم، همه‌چیز خیلی مرتب و حساب‌شده به نظر برسه. کتاب‌ها دقیق کنار هم قرار گرفتن، نور از زاویه مناسبی می‌تابه و هیچ وسیله اضافه‌ای در تصویر نیست. اما فضایی که واقعاً ازش استفاده می‌کنیم، همیشه این شکلی باقی نمی‌مونه. ممکنه کتابی روی صندلی جا بمونه، هدفون کنار میز باشه یا پتویی که استفاده کردیم همون‌جا قرار بگیره. این چیزها لزوماً به معنی خراب شدن دکوراسیون نیستن. یه فضای شخصی باید اجازه بده زندگی واقعی توش جریان داشته باشه. اگه برای مرتب نگه داشتنش مجبور باشیم هر بار همه‌چیز رو به حالت اولیه برگردونیم، ممکنه به‌جای اینکه از بودن توش لذت ببریم، نگران به‌هم‌ریختن اون باشیم. البته مرتب بودن می‌تونه کمک‌کننده باشه، به‌خصوص وقتی فضای کوچیکی داریم. اما هدف این نیست که گوشه دنج خونه همیشه آماده عکس گرفتن باشه؛ هدف اینه که استفاده ازش راحت باشه.

لازم نیست منتظر یه خونه بزرگ‌تر بمونیم

گاهی فکر می‌کنیم برای داشتن یه فضای شخصی باید اتاق بزرگ‌تری داشته باشیم، مبلمان مناسب بخریم یا تغییرات زیادی توی خونه ایجاد کنیم. اما این انتظار ممکنه باعث بشه فرصت استفاده از همون فضای کوچیکی رو که در اختیار داریم، از دست بدیم. شاید یه صندلی کنار پنجره، بخشی از میز کار یا حتی یه قسمت کوچیک از اتاق بتونه شروع خوبی باشه. چیزی که اهمیت داره، اندازه فضا نیست؛ اینه که بتونیم اون رو با نیازهای خودمون هماهنگ کنیم. در ولکسی هم ایده دکوراسیون فقط اضافه کردن وسایل تازه نیست. گاهی یه قاب که یادآور علاقه‌مونه یا یه پگبورد که وسایل روزمره رو در دسترس نگه می‌داره، کمک می‌کنه یه گوشه ساده بیشتر شبیه خودمون بشه.

لازم نیست برای پیدا کردن یه جای دنج، از خونه بیرون بریم یا منتظر شرایط بهتری بمونیم. گاهی کافیه یه گوشه کوچیک رو طوری بسازیم که وقتی بهش می‌رسیم، احساس کنیم می‌تونیم برای چند دقیقه، فقط خودمون باشیم.